sałatka grecka (χωριάτικη)
Skąpane w greckim słońcu, soczyste pomidory pokrojone w ósemki, duże kawałki ogórka (najlepiej ze skórką), cebula czerwona, oliwki kalamata (koniecznie z pestką!), duży kawałek sera feta na wierzchu, a wszystko posypane suszonym oregano i hojnie polane grecką oliwą z oliwek extra virgin. Sól i pieprz do smaku, ale z tą pierwszą lepiej uważać, bo feta jest dość słona. Wskazówka: pomidory można opcjonalnie skropić kilkoma łyżeczkami ostu balsamicznego, wymieszanego z odrobiną miodu.
greckie pity (πίτες)
Tylko cztery składniki: mąka, woda, drożdże i sól. Najlepiej smakują podgrzane na oliwie i oprószone suszonym oregano… a jeszcze lepiej z tzatziki!
gyros (γύρος)
Pita z mięsem, pomidorami, cebulą i frytkami, a także – w zależności od regionu – sosem tzatziki (na przykład w Atenach i na Krecie) lub musztardą i ketchupem (na przykład w Salonikach).
saganaki (σαγανάκι)
Smażony ser (np. kefalotiri lub graviera) w delikatnej panierce.
tzatziki (τζατζίκι)
Prawidłowa, zbliżona do greckiej wymowa to /dzadziki/ (z akcentem na pierwsze „i”), dlatego będąc w Grecji lepiej nie mówić /cacyki/ tylko właśnie /dzadziki/. Ponieważ słowo to kończy się na „i”, niektórzy użytkownicy języka polskiego błędnie traktują je jako rzeczownik w liczbie mnogiej i mówią np. „te pyszne cacyki…”. Tzatziki jest jednak rzeczownikiem nieodmiennym, bez liczby mnogiej. Dlatego należy mówić „to pyszne tzatziki”.
bougatsa (μπουγάτσα)
Ciasto filo z kremem z semoliny w środku. Bougatsę serwuje się zwykle posypaną cynamonem lub cukrem pudrem. Najlepiej smakuje na ciepło